یادداشت روزنامه الجزائری "الشروق"
نتانیاهو و ترامپ؛ از تجاوزگری تا وقاحت آشکار
بیتردید، جنگی که اکنون در ایران جریان دارد، به شکلگیری نظمی جدید، ترسیم مرزهایی تازه و بازنویسی تاریخ منجر خواهد شد.
به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا) روزنامه الجزایری الشروق در یادداشتی به قلم عبدالناصر بن عیسی به تجاوزگری و گستاخی آشکار و نتانیاهو ترامپ و همچنین پایان دوران شیفتگی به غرب و باور بیچونوچرا به روایتهای آن درباره دموکراسی و آزادیها پرداخت و نوشت:
جنگ علیه ایران بسیاری از واقعیتها را آشکار کرده است؛ بهویژه اینکه ایالات متحده آمریکا رئیسجمهوری را به جهان معرفی کرده که از اصول دیپلماسی بیبهره است؛ آنچه در دل دارد بیپرده بر زبان میآورد و آنچه در محافل پشتپرده مطرح میشود، بدون مقدمه و ملاحظه علنی میکند.
در کنار رویکرد متکبرانه نخستوزیر رژیم صهیونیستی، رئیسجمهور کنونی آمریکا نیز با اظهاراتی فراتر از حد تحمل ظاهر شده است. او در سخنانش، کشورهای حوزه خلیج فارس را صرفاً با نفت و ثروتشان میشناسد و اروپا را به ضعف و دنبالهروی متهم میکند. ادبیات او تا سطحی نازل تنزل یافته که گمانهزنیها درباره رسوایی جزیره اپستین را تنها بخش کوچکی از واقعیت جلوه میدهد؛ یا به تعبیر آمریکاییها، «قطرهای در اقیانوس.»
قدرتهای استکباری جهان را به دو دسته تقسیم کردهاند: متحدانی که مورد تمسخر قرار میگیرند و منابعشان تا آخرین قطره استخراج میشود، و دشمنانی که پس از قرار گرفتن در چارچوب «تروریسم»، هدف حذف و نابودی قرار میگیرند؛ بیآنکه نیازی به ارائه دلایل قانعکننده برای این خصومت احساس شود.
بیتردید، جنگی که اکنون در ایران جریان دارد، به شکلگیری نظمی جدید، ترسیم مرزهایی تازه و بازنویسی تاریخ منجر خواهد شد. با این حال، آنچه باید مورد توافق همگانی قرار گیرد، پایان دوران شیفتگی به غرب و باور بیچونوچرا به روایتهای آن درباره دموکراسی و آزادیهاست. همچنین زمان آن رسیده که خودکمبینی و پذیرش برچسبهای تحقیرآمیز علیه شرق متوقف شود؛ بهویژه پس از آنکه رئیسجمهور آمریکا مرزهای ملاحظهکاری را کنار زد، دیپلماسی را نادیده گرفت و بیپرده در برابر جهان ظاهر شد.
در کارنامه چهرههایی چون بنگوریون، گلدا مایر، بگین، شارون، شامیر و اولمرت، جز خشونت علیه غیرنظامیان دیده نشده است؛ همانگونه که از روزولت، آیزنهاور، ریگان، خاندان بوش و بایدن نیز عمدتاً سیاستهای مداخلهجویانه و جنگطلبانه در راستای آنچه «منافع» خود مینامند—و اغلب با منابع نفتی گره خورده—به یاد مانده است. با این حال، بازیگران امروز، در کنار تداوم این رویکرد، بُعد تازهای نیز به آن افزودهاند: تجاوزگری و وقاحت آشکار.