اتحاد امارات و رژیم صهیونیستی: تلاش برای تجزیه کشورهای عربی و تسلط بر گذرگاه‌های استراتژیک

به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا) امارات با استفاده از مداخلات نظامی غیرمستقیم، حمایت از میلیشیاها و سرمایه‌گذاری‌های سیاسی، به پیچیده‌تر شدن درگیری‌ها و بی‌ثباتی در کشورهای سودان، یمن، لیبی و سومالی دامن زده است.

وبگاه عربی الحقیقه در گزارشی در این باره نوشت: این سیاست به‌ویژه در سال 2025 باعث افزایش خشونت و ناامنی در منطقه شد. همچنین، همکاری امارات با اسرائیل در راستای تحقق اهداف "اسرائیل بزرگ" و استفاده از درگیری‌های داخلی کشورهای عربی به‌عنوان ابزار نفوذ، آینده‌ای نگران‌کننده برای ثبات منطقه رقم زده است.

مهمترین نکات این گزارش به شرح زیر است:

1. عادی‌سازی روابط امارات با اسرائیل: تغییر در سیاست منطقه‌ای

از زمان امضای توافقات ابراهیم در سال 2020، امارات از یک بازیگر اقتصادی به یک بازیگر سیاسی و نظامی تبدیل شد که از پول و اتحادهای نیابتی استفاده می‌کند.

سیاست امارات با رویکرد رژیم صهیونیستی که هدف آن تجزیه کشورهای عربی و تضعیف آنهاست، هم‌راستا است و به مدیریت هرج و مرج در منطقه کمک می‌کند.

2. نقش امارات در دامن زدن به درگیری‌ها

سیاست امارات به مدل ابزار ترکیبی تکیه دارد: حمایت مالی، مداخله نظامی غیرمستقیم، تسلیح و آموزش نیروهای محلی.

این سیاست‌ها به پیچیده‌تر شدن درگیری‌ها به جای حل آنها کمک می‌کند، جایی که تسویه‌های سیاسی با میلیشیاهای محلی جایگزین شده که به جای دولت‌های ملی به حامیان مالی خود وفادارند.

3. سال 2025: انفجار منطقه‌ای

سایت مدل ایست آی تأکید کرد که سال 2025 یکی از خونین‌ترین سال‌ها در تاریخ عربی بود، با درگیری شدید در غزه، سودان، یمن، لیبی و سومالی.

امارات و رژیم اشغالگر از درگیری‌های داخلی در این کشورها برای تقویت ابزارهای تسلط با هدف پیگیرزی پروژه اسرائیل بزرگ، استفاده کرده‌اند.

4. سودان: نمونه‌ای خونین

امارات از نیروهای حمایت سریع در سودان حمایت کرد که منجر به جنگی در آوریل 2023 شد.

جنگ باعث مرگ 150,000 نفر و آوارگی میلیون‌ها نفر شد و مداخله امارات در این بحران انسانی مشهود بود.

5. یمن: استفاده از تجزیه به عنوان ابزار نفوذ

امارات از شورای انتقالی جنوبی در یمن حمایت کرد که باعث شد جنوب یمن از مرکز جدا شده و گذرگاه‌های دریایی تحت تسلط امارات قرار گیرد.

این مداخله باعث تغییر موازنه نیروها و به درگیری‌ها با نیروهای سعودی منجر شد.

6. لیبی: طولانی‌تر شدن جنگ به جای شکل گیری دولت

حمایت امارات از خلیفه حفتر در لیبی، به‌ویژه در حمله به طرابلس در سال 2019، دلیل اصلی طولانی شدن جنگ و نقض تحریم‌های تسلیحاتی بود.

هدف امارات کمک برای شکل گیری دولت نبود، بلکه شکست دادن دشمنان ایدئولوژیک بود، که نتیجه آن دولتی تجزیه‌شده و آینده‌ای نامعلوم بوده است.

7. سومالی: آزمایش تجزیه در شاخ آفریقا
 

امارات از دولت مرکزی مقدیشو عبور کرده و روابطی قوی با سومالی لند (که یک منطقه جدایی‌طلب در شمال است) برقرار کرده است.
 

امارات از بندر بربره به‌عنوان موقعیت استراتژیک استفاده کرده و هماهنگی با رژیم صهیونیستی برای بازنگری در نقشه‌های نفوذ در شاخ آفریقا انجام داده است.

8. سیاست اسرائیل: "تفرقه بیانداز و حکومت کن

"

رژیم صهیونیستی بر مبنای اصول "تفرقه بیانداز و حکومت کن" حرکت می‌کند که هدف آن پیگیری پروژه اسرائیل بزرگ از طریق تجزیه کشورهای عربی است.

9. اتحاد امارات و اسرائیل: هماهنگی امنیتی و اطلاعاتی

عادی‌سازی روابط امارات با رژیم اشغالگر به هیچ‌وجه یک اتفاق عادی نبوده است؛ بلکه این روند یک پلتفرم هماهنگی برای حملات در سودان، یمن و شاخ آفریقا ایجاد کرده است.

10. آینده: آیا تجزیه متوقف خواهد شد؟

آنچه در صحنه‌های عربی شاهد هستیم تنها نتیجه شکست‌های داخلی نیست، بلکه نتیجه طراحی منطقه‌ای هدفمند است که توسط رژیم صهیونیستی هدایت شده و در آن امارات به‌عنوان ابزار اجرایی عمل می‌کند.

با این حال، سیاست پیگیری جنگ ها با نیروهای نیابتی ممکن است نفوذ سریعی ایجاد کند، اما منجر به ثبات نمی‌شود و در دراز مدت منطقه را شعله ور می سازد.