پایان عصر «حامی بی‌چون‌وچرا» رژیم صهیونیستی در اروپا

خبرگزاری قدس (قدسنا) گروه تحلیل و تفسیر: سقوط ویکتور اوربان در مجارستان را می‌توان نقطه عطفی در معادلات سیاسی اروپا و به‌ویژه در مناسبات اتحادیه اروپا با رژیم صهیونیستی دانست؛ رخدادی که عملاً به پایان دوره‌ای می‌انجامد که طی آن بوداپست نقش سپر سیاسی تل‌آویو در بروکسل را ایفا می‌کرد. با روی کار آمدن پیتر مجار، نشانه‌های روشنی از تغییر جهت سیاست خارجی مجارستان و فاصله گرفتن از رویکردهای پیشین به چشم می‌خورد؛ تغییری که می‌تواند اسرائیل را وارد مرحله‌ای تازه از روابطی محتاطانه‌تر و پیچیده‌تر با اروپا کند.

شکست اوربان در انتخابات، موجی از نگرانی را در محافل تصمیم‌گیری رژیم صهیونیستی برانگیخته است. او در طول بیش از یک دهه و نیم زمامداری، به‌عنوان وفادارترین متحد اسرائیل در اتحادیه اروپا شناخته می‌شد؛ جایگاهی که در بسیاری از بزنگاه‌ها، به انزوای نسبی سایر اعضا در برابر مواضع بوداپست می‌انجامید.

ائتلاف شخصی و سیاسی میان اوربان و بنیامین نتانیاهو، به ابزاری مؤثر برای مهار فشارهای اروپایی علیه اسرائیل تبدیل شده بود. این همکاری راهبردی به تل‌آویو امکان می‌داد از صدور بیانیه‌های انتقادی اتحادیه اروپا جلوگیری کرده و حتی برخی ابتکارات برای اعمال تحریم‌های دیپلماتیک یا اقتصادی را متوقف سازد.

اکنون، با خروج اوربان از صحنه قدرت، رژیم اشغالگر یکی از مهم‌ترین اهرم‌های نفوذ خود در ساختار تصمیم‌گیری اتحادیه اروپا را از دست داده است. مجارستان در دوره او بارها به‌تنهایی در برابر اجماع کشورهای عضو ایستاد تا مانع اتخاذ مواضع تند علیه اسرائیل شود؛ نقشی که به‌نوعی «وتوی غیررسمی» را برای تل‌آویو تضمین می‌کرد.

پیتر مجار، نخست‌وزیر جدید، با شعار بازگشت به مسیر اصلی اروپا و ترمیم روابط با نهادهای اتحادیه، در پی همگرایی بیشتر با سیاست‌های جمعی بروکسل است. چنین رویکردی می‌تواند فضای مانور اسرائیل را محدودتر کرده و آن را بیش از گذشته در معرض فشارهای دیپلماتیک قرار دهد.

با این حال، تحلیلگران بر این باورند که مجار را نمی‌توان در زمره مخالفان سرسخت رژیم صهیونیستی قرار داد؛ بلکه او نماینده نسلی تازه از سیاستمداران است که بر اصولی چون حاکمیت قانون، شفافیت و ارزش‌های لیبرال تأکید دارند—مولفه‌هایی که پیش‌تر نیز زمینه‌ساز اختلاف میان دولت اوربان و اتحادیه اروپا شده بود.

در همین حال، پیش‌بینی می‌شود همکاری‌های فنی و راهبردی میان دو طرف—به‌ویژه در حوزه‌های امنیتی، سایبری و اقتصادی—به دلیل منافع متقابل ادامه یابد. با این حال، این همکاری‌ها دیگر در چارچوب حمایت سیاسی بی‌قیدوشرط گذشته تعریف نخواهد شد و جای خود را به روابطی متوازن‌تر و گاه انتقادی می‌دهد.

تحولات اخیر در مجارستان همچنین به تضعیف بلوک کشورهای اروپای مرکزی—شامل مجارستان، لهستان، جمهوری چک و اسلواکی—منجر شده است؛ ائتلافی که در سال‌های گذشته به‌عنوان تکیه‌گاهی مهم برای رژیم صهیونیستی در برابر فشارهای بروکسل عمل می‌کرد. اکنون، با تغییرات سیاسی در این کشورها، به‌ویژه در بوداپست و ورشو، اسرائیل بیش از هر زمان دیگری با خلأ حمایت سیاسی در قلب اروپا مواجه شده است.

فلسطینیان بر این باورند اوربان طی 16 سال گذشته به درخواست رژیم صهیونیستی در راستای ممانعت با اقدامات حامی فلسطین گام بر می‌داشت، از این رو شکست اوربان را نوید بخش ایجاد تحولاتی در زمینه تصمیمات سیاسی اتحادیه اروپا تلقی می کنند.

حال باید دید که رژیم صهیونیستی به بهبود روابط با حزب راست میانه تیسا به رهبری پیتر ماگیار روی می آورد تا از تبدیل شدن مجارستان به یک کشور منتقد سیاست اسرائیل ممانعت کند یا استراتژی دیگری در قبال دولت جدید این کشور اتخاذ خواهد کرد.

انتهای پیام/ م.ر